قطعنامۀ هم یاران                                                              مهدی شهرتی
                                                                                                    
                                                                                                                                                                    

 فلسفۀ علمی یا ماتریالیسم                                                                  وقتی که علم موضع می گیرد !                                                                            دهریون 
    تماس  صفحۀ اول   مقاله های مهم   سایت فارسی و خارجی   بدون ترجمه       مانیفست کمونیسم

mehdi.shohrati@asrehamyaran.com

نوشته ها :
  درمورد این سایت 

هدف چیست؟ 

مسئله چیست ؟ 

چه باید کرد ؟

  
تفکر علمی یا تفکر منطقی

 فلسفه

علم 

 دیالکتیک

دیالکتیک چیست؟ از احسان طبری.

 متافیزیک

استثمار

تاریخ استثمار

  پول، مالکیت و مبادله

دمکراسی

 حکومت، دولت

  همبستگی، هم یاری،
همکاری،اتحاد


حکومت مدنی یا قانونی، یا عدالت اجتماعی

  طبقه بندی علمی جامعه  

شناخت و آگاهی

جامعۀ هم یاران
      یا          
کمونیسم


  بحران و رونق
 
 فتشیسم کالا

سازمان
 
 دزد  

حقوق طبیعی

  مرغ  یا  تخم مرغ

   چه حکومتی در ایران

   نبرد کیهانی اهریمن
و
اهورامزدا


 "یار دبستانی من"

 جنگ  و  صلح

  زمین و زمان از آن شما
نیست


زمان
  
پیش بسوی برابری

بدون پول!؟ چطور؟

 همۀ ما محکوم شدگان همین زمینیم

       آزادی       

در هر آفریده ای- آفریننده ای نهفته است

     بیداد

    رفقای حزب توده ایران   

  پرویز شهریاری

  عشق

   خانواده  

   ادب و بی ادب 

     نبرد با استثمار    

نامه های ارسال شده

نامه های دریافت شده

مقاله های ترجمه شده :

سرزمین موش ها

    توتال، برندۀ بزرگ در جنگ با لیبی.
    فرانسه چک بانکهای سویس را رد کرد.
آژانسهای تنبیه کننده.

     اژدهای جدید بازاریان در بانک    مرکزی اروپا مستقر می شوند.  
    گولدمن ساکسGoldman Sachs و یونان : بحثی خون آشام

 
  با ضرب و دستک و دنبک  بر علیه ایران در حرکتند.

     ساخت آمریکا

تولید کردن "حکومت های ناتوان"

 





 

 

                          غزل مثنوی از بیداد

          

             
گيرم گلاب ناب شما اصل قمصر است
اما چه سود حاصل گلهاي پر پر است

شرم از نگاه بلبل بي دل نمي کنيد
کزهجر گل نواي فغانش به حنجر است

از آن زمان که آيينه گردان شب شديد
آيينۀ دل از دم دوران مکدر است

فردايتان چکيدۀ امروز زندگي است
امروزتان طليعۀ فرداي محشر است

وقتي که تيغ کينه سر عشق را بريد
وقتي حديث درد برايم مکرر است

وقتي زچنگ شوم زمان مرگ مي چکد
وقتي دل سياه زمين جاي گوهر است

وقتي بهار وصلۀ ناجور فصلهاست
وقتي تبر مدافع حق صنوبر است

وقتي به دادگاه عدالت طناب دار
برصدر مي نشيند و قاضي و داور است

وقتي طراوت چمن از اشک ابرهاست
وقتي که نقش خون به دل ما مصور است

وقتي که نوح کشتي خود را به خون نشاند
وقتي که مار معجزۀ يک پيمبر است

وقتي که بر خلاف تمام فسانه ها
امروز شعله، مسلخ سرخ سمندر است

از من مخواه شعر تر، اي بي خبر ز درد
شعري که خون از آن نچکد ننگ دفتر است

ما با زبان سرخ و سر سبز آمديم
تيغ زبان، برنده تر از تيغ خنجر است

اين تخته پاره ها که به آن چنگ مي زنيد
ته مانده هاي زورق بر خون شناور است

حرص جهان مزن که در اين عهد بي ثبات
روز نخست موعد مرگت مقرر است

هرگز حديث درد به پايان نمي رسد
گرچه خطابۀ غزلم رو به آخر است

اما هواي شور رجز در قلم گرفت
سردار مثنوي به کف خود علم گرفت

در عرصۀ ستيز رجز خوان حق شدم
بر فرق شام تير عمود فلق شدم

مغموم و دلشکسته و رنجور و خسته ام
در ژرفناي درد عميقي نشسته ام

پاييز بي کسي نفسم را گرفته است
بغض گلوگه جرسم را گرفته است

ديگر بس است هرچه دو پهلو سروده ام
من ريزه خوار سفرۀ نا کس نبوده ام

من وامدار حکمت اسرارم اي عزيز
من در طريق حيدر کرارم اي عزيز

من از ديار بيهقم، از نسل سربدار
شمشير آبديدۀ ميدان کار و زار

اي بيستون فاجعه، فرهاد مي شوم
قبضه به دست تيشۀ فرياد مي شوم

تا برزنم به کوه سکوت و فغان کنم
رازي هزار از پس پرده عيان کنم

دادي چنان کشم که جهان را خبر شود
گوش فلک ز نالۀ بيداد کر شود

در شهر هر چه مي نگرم غير درد نيست
حتي به شاخ خشک دلم برگ زرد نيست

اينجا نفس به حنجره انکار مي شود
با صد زبان به کفر من اقرار مي شود

با هر اذان صبح به گلدسته هاي شهر
هر روز ديو فاجعه بيدار مي شود

اينجا زخوف خشم خدا در دل زمين
ديوار خانه روي تو آوار مي شود

با ازدحام اين همه شمشير تشنه لب
هر روز روز واقعه تکرار مي شود

آخر چگونه زار نگريم براي عشق
وقتي نبود آنچه که ديدم سزاي عشق

ديدم در انزواي خزان باغ عشق را
ديدم به قلب خون غزل داغ عشق را

ديدم به حکم خار به گلها کتک زدند
مهر سکوت بر دهن قاصدک زدند

ديدم لگد به ساقۀ اميد مي زنند
شلاق شب بر گردۀ خورشيد مي زنند

ديدم که گرگ برۀ ما را دريده است
ديدم خروس دهکده را سر بريده است

ديدم هبل به جاي خدا تکيه کرده بود
ديدم که دوباره رونق بازار برده بود

ديدم خدا به غربت خود زار مي گريست
در سوگ دين به پهنۀ رخسار مي گريست

ديدم هر آنچه ديدنش اندوه و ماتم است
باز اين چه شورش است که در خلق عالم است

از بس سرودم و نشنيديد , خسته ام
من از نگاه سرد شما , دلشکسته ام

اي از تبار هرچه سياهي سرشتتان
رنگ جهنم است تمام بهشتتان

شمشيرهاي کهنۀ خود را رها کنيد
از ذوالفقار شاه ولايت حيا کنيد

بي شک اگر تيغ شما ذوالفقار بود
هر چهار فصل سال هميشه بهار بود

اما به حکم سفسطه بيداد کرده ايد
ابليس را ز اشک خدا شاد کرده ايد

مردم، در اين سراچه به جز باد سرد نيست
هرکس که لاف مردي خود زد که مرد نيست

مردم، حديث خوردن شرم و قي حياست
صحبت زهد که حرمت بالاي کبرياست

مردم، خدا نکرده مگر کور گشته ايد؟
يا از اصالت خودتان دور گشته ايد؟

تا کي براي لقمۀ نان بندگي کنيم؟
تا کي به زير منتشان زندگي کنيد؟

اشعار صيقلي شده تقديم کس نکن
گل را فداي رويش خاشاک و خس نکن

دل را اسير دلبر مشکوک کرده اي
درّ در اين ره نثار خوک کرده اي

آزاده باش هرچه که هستي عزيز من
حتي اگر که بت بپرستي، عزيز من

اينان که از قبيلۀ شوم سياهي اند
بيرق به دست شام غريب تباهي اند

گويند اين عجوزۀ شب را به چاره است
آبستن سپيدۀ صبحي دوباره است
اي خلق اين عجوزۀ شب پا به ماه نيست
آبستن سپيدۀ صبح پگاه نيست

مردم به سحر شعبده در خواب رفته ايد
در اين کوير تشنه پي آب رفته ايد

تا کي در انتظار مسيحي دوباره ايد؟
در جستجوي نور کدامين ستاره ايد؟

مردم، براي هيبتمان آبرو نماند
فرياد داد خواهيمان در گلو نماند

اينان تمام هستي ما را گرفته اند
شور و نشاط و مستي مارا گرفته اند

در موج خيز حادثه کشتي شکسته است
در ما غمي به وسعت دريا نشسته است

در زير بار غصه رمق ناله مي کند
از حجم اين سروده ورق ناله مي کند

اندوه اين حديث دلم را به خون کشيد
عقل مرا دوباره به طرف جنون کشيد

هل من مبارز، از بن دندان برآورم
رخش غزل دوباره به جولان درآورم

برخيز تا به حرمت قرآن دعا کنيم
از عمق جان خداي جهان را صدا کنيم

با ازدحام اين همه بت در حريم حق
فکري به حال غربت دين خدا کنيم

در سوگ صبح، همدم مرغ سحر شويم
در صبر غم به سرو بلند اقتدا کنيم

بايد دو باره قبلۀ خود را عوض کنيم
با خشت عشق کعبه اي از نو بنا کنيم

جاي طواف و سجده براي فريب خلق
يک کار خير محض رضاي خدا کنيم

در انتهاي کوچۀ بن بست حسرتيم
بايد که فکر عاقبت از ابتدا کنيم

با اين يقين که از پس يلدا سحر شود
برخيز تا به حرمت قرآن دعا کنيم

                                                                         با تشکر فراوان از بیدا

     گیرم گلاب ناب شما اصل قمصر است        اما چه سود حاصل گلهای پر پر است

     شرم از نگاه بلبل بی دل نمی کنید        کزهجر گل نوای فغانش به حنجر است

     از آن زمان که آیینه گردان شب شدید        آیینۀ دل از دم دوران مکدر است

     فردایتان چکیدۀ امروز زندگی است        امروزتان طلیعۀ فردای محشر است

     وقتی که تیغ کینه سر عشق را برید        وقتی حدیث درد برایم مکرر است

     وقتی زچنگ شوم زمان مرگ می چکد        وقتی دل سیاه زمین جای گوهر است

     وقتی بهار وصلۀ ناجور فصلهاست         وقتی تبر مدافع حق صنوبر است

     وقتی به دادگاه عدالت طناب دار         بر صدر می نشیند و قاضی و داور است

     وقتی طراوت چمن از اشک ابرهاست         وقتی که نقش خون به دل ما مصور است   

     وقتی که نوح کشتی خود را به خون نشاند         وقتی که مار معجزۀ یک پیمبر است

     وقتی که بر خلاف تمام فسانه ها         امروز شعله، مسلخ سرخ سمندر است   

     از من مخواه شعر تر، ای بی خبر زدرد        شعری که خون از آن نچکد ننگ دفتر است  

     ما با زبان سرخ و سر سبز آمدیم        تیغ زبان، برنده تر از تیغ خنجر است  

     این تخته پار ها که به آن چنگ می زنید        ته مانده های زورق بر خون شناور است

     حرس جهان مزن که در این احد بی ثبات        روز نخست  موعد مرگت مقرر است

     هرگز حدیث درد به پایان نمی رسد        گرچه خطابۀ غزلم رو به آخر است

     اما هوای شور رجز در قلم گرفت        سردار مثنوی به کف خود الم گرفت

     در عرصۀ ستیز رجز خوان حق شدم        بر فرق شام تیر عمود فلق شدم

     مغموم و دلشکسته و رنجور و خسته ام        در ژرفنای درد عمیقی نشسته ام

     پاییز بی کسی نفسم را گرفته است        بغضی گلوگه جرسم را گرفته است

     دیگر بس است هرچه دو پهلو سروده ام        من ریزه خوار سفرۀ نا کس نبوده ام

     من وامدار حکمت اصرارم ای عزیز        من در طریق حیدر کرارم ای عزیز

     من از دیار بیهقم، از نسل سربه دار        شمشیر آبدیدۀ میدان کار و زار

     ای بیستون فاجعه، فرهاد می شوم        قبض بدست تیشۀ فریاد می شوم

     تا برزنم به کوه سکوت و فغان کنم        رازی هزار از پس پرده عیان کنم

     دادی چنان کشم که جهان را خبر شود        گوش فلک زنالۀ بیداد کر شود

     در شهر هر چه می نگرم غیر درد نیست        حتی به شاخ خشک دلم برگ زرد نیست

     اینجا نفس به حنجره انکار می شود        با صد زبان به کفر من اقرار می شود

     با هر اذان صبح به گلدسته های شهر        هر روز دیو فاجعه بیدار می شود

     اینجا زخوف خشم خدا در دل زمین        دیوار خانه روی تو آوار می شود

     با ازدحام این همه شمشیر تشنه لب        هر روز روز واقعه تکرار می شود

     آخر چگونه زار نگریم برای عشق        وقتی نبود آنچه که دیدم سزای عشق

     دیدم در انزوای خزان باغ عشق را        دیدم به قلب خون غزل داغ عشق را

     دیدم به حکم خار به گلها کتک زدند        مهر سکوت بر دهن قاصدک زدند

     دیدم لگد به ساقۀ امید می زنند        شلاغ شب به گردۀ خورشید می زنند

     دیدم که گرگ برۀ ما را دریده است        دیدم خروس دهکده را سر بریده است

     دیدم هبل بجای خدا تکیه کرده بود        دیدم دوباره رونق بازار برده بود

     دیدم خدا به غربت خود زار می گریست        در سوگ دین به پهنۀ رخسار می گریست

     دیدم، دیدم هر آنچه دیدنش اندوه و ماتم است        باز این چه شورش است که در خلق عالم است

     از بس سرودم و نشنیدید خسته ام        من از نگاه سرد شما دلشکسته ام

     ای از تبار هرچه سیاهی سرشتتان        رنگ جهنم است تمام بهشتتان

     شمشیرهای کهنۀ خود را رها کنید        ازذوالفقار شاه ولایت حیا کنید

     بیشک اگر تیغ شما ذوالفقار بود        هر چهار فصل سال همیشه بهار بود

     اما به حکم سفسطه بیداد کرده اید        ابلیس را ز اشک خدا شاد کرده اید

     مردم، در این سراچه بجز باد سرد نیست        هرکس که لاف مردی خود زد که مرد نیست

     مردم، حدیث خوردن شرم و قی حیاست        صحبت زهد که حرمت بالای کبریاست

     مردم، خدا نکرده مگر کور گشته اید؟        یا از اسالت خودتان دور گشته اید؟

     تا کی برای لغمۀ نان بندگی کنیم؟        تا کی به زیر منتشان زندگی کنید؟

     اشعار صیقلی شده تقدیم کس نکن        گل را فدای رویش خاشاک و خس نکن

     دل را اسیر دلبر مشکوک کرده ای        درّ در این نثار ره خوک کرده ای

     آزاده باش هرچه که هستی عزیز من        حتی اگر که بت بپرستی، عزیز من

     اینان که از قبیلۀ شوم سیاهی اند        بیرق به دست شام غریب تمامی اند

     گویند این عجوزۀ شب را به چاره است        آبستن سپیدۀ صبحی دوباره است

     ای خلق این عجوزۀ شب پا به ماه نیست        آبستن سپیدۀ صبح پگاه نیست

     مردم به سحر شعبده در خواب رفته اید        در این کبیر تشنه پی آب رفته اید

     تا کی در انتظار مسیحی دوباره اید؟        در جستجوی نور کدامین ستاره اید؟

     مردم، برای هیبتمان آبرو نماند        فریاد داد خواهیمان در گلو نماند

     اینان تمام هستی مارا گرفته اند        شور و نشاط  و مستی مارا گرفته اند

     در موج خیز حادثه کشتی شکسته است        در ما غمی به وسعت دریا نشسته است

     در زیر بار غصه رمق ناله می کند        از حجم این سروده ورق ناله می کند

     اندوه این حدیث دلم را به خون کشید        عقل مرا دوباره به طرف جنون کشید

     هل من مبارز، از بن دندان برآورم        رخش غزل دوباره به جولان درآورم

     برخیز تا به حرمت قرآن دعا کنیم        از عمق جان خدای جهان را صدا کنیم

     با ازدحام این همه بت در حریم حق        فکری به حال غربت دین خدا کنیم

     در سوگ صبح، همدم مرغ سحر شویم        در صبر غم به سرو بلند اقتدا کنیم

     باید دو باره قبلۀ خود را عوض کنیم        با خشت عشق کعبه ای از نو بنا کنیم

     جای طواف و سجده برای فریب خلق        یک کار خیر محض رضای خدا کنیم

     در انتهای کوچۀ بن بست حسرتیم        باید که فکر عاقبت از ابتدا کنیم

     با این یقین که از پس یلدا صحر شود        برخیز، برخیز تا به حرمت قرآن دعا کنیم

                             

                                                                                                   با تشکر فراوان از بیدا         

        

 

 

 زنده باد آزادی    زنده باد برابری    زنده باد همبستگی و هم یاری

  برای باز کردن قطعنامۀ هم یاران بصورت پ. د. ف. اینجا کلیک کنید.

PDF,1

این کتاب به زبان فراسه با این نام  (Le défi est lancé!Manifeste du Communisme) و به وسیلۀ (Edition Baudelaire) و نوشتۀ (Mehdi Shohrati) چاپ و منتشر شده است. این کتاب را می توان مجانی از آدرس زیر بصورت پ. د. ف. بدست آورد. 

   PDF,2